ÇARE ARAYIŞLARI

ÇARE ARAYIŞLARI 

Kendimi biraz toparladıktan sonra her yeni hasta gibi ben de internetten bu rahatsızlığın ne olduğunu araştırmaya başladım. Aman neler yazıyordu öyle. Onları okudukça içim kararmaya başlamıştı. Hâlbuki 3 yaşındaki daha hayatta hiçbir şey yaşamamış bir çocuğun lösemi hastalığı ile mücadele ettiği düşünülürse bizim bu yaptıklarımız biraz nankörlük olmuyor muydu? Yok, bu Polyannacılık değil, Allah biliyor ya o kızı ben de sevmiyorum. Onunki bayağı bildiğin saflık. Gerçekçi olarak baktığımızda görünen bu aslında. Ben de artık bu olaya, muayeneye giderken onkolojinin önünden geçerken gördüğüm o 3 yaşındaki çocuğun yaşadıklarını düşünüp şükrederek bakmaya başlamıştım. Tamam, sıkıntılı bir rahatsızlık yaşıyordum ama zaten sıkıntılı olan bu durumu karalar bağlayarak daha da içinden çıkılmaz bir hale getirmek kendimden başkasına bir zarar vermeyecek ya da bu durumu düzeltmeyecekti. Hatta belki de daha da kötüye götürecekti. O zaman birileri nasıl olduğumu sorduğunda kötü de olsam verilecek tek cevap vardı; 
“Çok iyiyim, daha da iyi olacağım”
Zaman zaman rol yapmak gerekse de önemli olan bu rolü o kadar iyi yapmalıydım ki, karşımdakini inandırırken aynı zamanda kendim de inanmalıydım. Neticede bu yalan sayılmazdı, sayılsa da kimseye zararı dokunmayan hatta tam tersi hem çevremdekilerin hem de kendimin iyi hissetmesini sağlayacak yararlı bir yalandı. Hayat devam ediyordu ve biz eğer bu hayatta sınavda olduğumuza inanıyorsak, şu anda en zor sorulardan birini cevaplıyorduk. İstediğimiz sorudan başlayamadığımız için sıradaki soruyla uğraşıyorduk işte. 

Hakan ALGAN 
(Maçın Sonunu Sen Belirle)